(μουσική τίτλων αρχής)
Ακούς εκεί! Να θέλω ένα φύλλο για να βγω...
και να τραβήξει μπαλαντέρ η κυρία Κοκορίκου!
Αμάν πια, βρε γυναίκα!
Παράγινε το κακό σου μ' αυτό το χαρτί.
Σκοινί κορδόνι το πήγαμε το ξενύχτι.
'Ασε με, Στόλη μου, μην αρχίζεις πάλι την γκρίνια. Να χαρείς!
'Ετσι που καταντήσαμε εδώ μέσα δεν μπορώ να χαρώ πια τίποτα.
Απ' την μια, η κόρη μου αρραβω- νιάστηκε αυτόν τον σαχλαμάρα...
απ' την άλλη εσύ το 'χεις ρίξει στην κοσμική ζωή και στο χαρτί...
Τι απόμεινε για τον φουκαρά τον Αποστόλη; Τι απόμεινε για μένα;
-Εγώ, Στόλη μου. Δεν σου φτάνω; -Εσύ παντρεύτηκες τους βαλέδες.
Τα παραλές! Απόψε πια, είσαι για να 'σαι.
Είμαστε κοινωνική άνθρωποι και πρέπει να ζούμε σύμφωνα...
με την θέση μας. Και χαρτιά θα παίξουμε, και πάρτι θα κάνουμε.
Και θα πληρώνουμε τα μαλλιά της κεφαλής μας.
Δεν μου λες, Στόλη, μήπως άρχισες να γίνεσαι τσιγκούνης;
'Οχι. Ο Λαμπιρίκος ούτε ήταν, ούτε θα γίνει ποτέ τσιγκούνης.
Αλλά μεταξύ μας τώρα και μην σου ξεφύγει καμιά κουβέντα...
έχω στενοχώριες στο εργοστάσιο.
Δεν μπορώ να πληρώσω τις υποχρεώσεις μου.
Μην στενοχωριέσαι. Θα τα καταφέρεις.
'Εχεις και τον διαχειριστή σου, τον Κωστάκη, που είναι ατσίδας.
Πώς! 'Αλλου είδους ταραχή και αυτός. 'Ολο ιδέες είναι.
-Και μου μπαίνει και στην μύτη. -Αφού τον κατσαδιάζεις συνέχεια.
Είσαι εγωιστής. Δεν θέλεις να παραδεχτείς ότι τον έχεις ανάγκη.
Εγώ έχω ανάγκη τον Κωστάκη; Ο Λαμπιρίκος...
Ο Λαμπιρίκος δεν έχω ανάγκη κανέναν. Αυτό δεν ήθελες να πεις;
-Ναι. Πού το κατάλαβες; -Ε, σ' έμαθα πια.
'Αντε, έλα να κοιμηθούμε, γιατί έχουμε και τον κανταδόρο.
'Αλλο νούμερο κι αυτό. Επίτηδες το κάνει ο άτιμος.
Είδες όμως; Από την βραδιά που τον κατάβρεξα...
δεν ξανακούσαμε τις γαΪδουροφωνάρες του.
Και πού 'σαι; Ούτε θα τις ξανα- κούσεις στον αιώνα τον άπαντα.
Σ' το λέω εγώ, ο Λαμπιρίκος.
(τραγούδι) Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά...
Να τος πάλι!
Επίτηδες το κάνει ο σορόπιας. Τώρα θα του δείξω εγώ!
Στόλη, σε παρακαλώ. Θα ξυπνήσεις την γειτονιά.
Ρε κανταδόρε της δεκάρας, δεν πας να τινάξεις αλλού την αμυγδαλιά;
Εμένα εδώ μου αρέσει να την τινάζω.
Εδώ σ' αρέσει; Να σου τινάξω κι εγώ την γλάστρα στην κεφάλα.
-Στόλη, θα τον σκοτώσεις! -Τζίφος! Δεν με πέτυχες.
Θα σε πετύχω άλλη φορά, πού θα μου πας;
Φαλακράκια, δεν πας μέσα να κάνεις νανάκια;
Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά...
-Φέρε μου μια γλάστρα! -'Ελα μέσα.
Είναι και τυχερός βλέπεις. Μου ξέφυγε ο άτιμος.
Δεν κάνεις καλά. Θα τον πετύχεις και θα πας φυλακή.
Ας τον πετύχω κι ας πάω. Μου 'χει ταράξει τις γλάστρες.
-Είναι η πέμπτη που του πετάς. -Η έκτη, αλλά θα τον πετύχω.
'Ελα, ηρέμησε τώρα. 'Ετσι ταράζεσαι τα βράδια...
και την άλλη μέρα γίνεσαι μαλλιά κουβάρια με το προσωπικό.
Αύριο να δεις τι έχουν να τραβήξουν στο εργοστάσιο.
Ο Κωστάκης θα την πληρώσει την καντάδα.
(μουσική)
(φωνή του Λαμπιρίκου)
Θα τα είχατε ήδη πάρει, αν ήταν δραστήριος αυτός ο βλάκας...
-...ο διαχειριστής! -Να!
Γιατί είχε την υποχρέωση ως οικονομικός υπεύθυνος...
να 'χει κάνει εισπράξεις από τους πελάτες που μας χρωστάνε.
Κι αντί να κάνει εισπράξεις, κά- θεται και γράφει ερωτικά ραβασάκια.
-Κακό ψόφο να 'χει, ο αχαίρευτος. -Μπα, που να φας την γλώσσα σου!
-'Ελα, βρε παιδάκι μου! -Τι έγινε; Με ζήτησε;
'Εχει χαλάσει τον κόσμο. Πού ήσουν;
Είχα πάει μέχρι το πρακτορείο, να πάρω αυτές τις κότες.
Μου τις έστειλε η θεια μου από το χωριό για να ρουφάω κανένα αβγό.
Τα ρουφηχτά αβγά μας έλειπαν.
'Ελα, πάρ' το φτερό σου, κυρά μου.
(θόρυβος αριθμομηχανής)
Το αφεντικό φαίνεται ότι έχει οικονομικές στενοχώριες.
Εμ, βέβαια. Πώς να μην έχει; Εκατό χιλιάδες τον μήνα τραβάει.
Για δες εδώ. Το 'χει μαδήσει το φουκαριάρικο.
'Αδειο είναι. Σαν γκαζοτενεκές.
Να δώρα στον αρραβωνιαστικό, να μπουζούκια τα βράδια...
Να η κυρία στις μπουτίκ, να κότερο για ταξιδάκια...
πάτωσε το εργοστάσιο. Φύκια έχει πιάσει.
Ναι, αλλά έπιασε ο Λαμπιρίκος. Μπάνικη γυναίκα η κυρία Φλώρα.
Μπάνικη δεν λες τίποτα. Μόλις την είδε το ραμολί, τέζα!
-15 χρόνια γουρούνι ήταν. -Τι γουρούνι;
Χήρος, παιδάκι μου. Του την έδωσε κατακούτελα.
Δεν τον ήθελε, γιατί ήταν από δεύτερο χέρι κι είχε και κόρη.
Σας είπα, κύριοι. Μην με στενο- χωρείτε περισσότερο.
'Εχω και την καρδιά μου. Απόψε δεν έκλεισα μάτι.
Κάποιος βλάκας κάνει καντάδες στην κόρη μου. Σας παρακαλώ.
-Πού είναι ο άλλος ο βλάκας; -Λύσσαξε σήμερα.
Βλάκα με ανεβάζει, βλάκα με κατεβάζει.
-Πήγαινε μέσα. -Να κρύψω τις κότες.
(κακαρίσματα) Σκάστε!
Πού να τις βάλω;
Πήγαινε πες του ότι έρχομαι, μην βγει έξω και δει τις κότες.
-Κάνε γρήγορα. -Εντάξει! Σκάσε εσύ, βρε.
Υπομονή, κύριοι, θα πληρωθείτε. Δεν έχουμε λεφτά σήμερα.
-Με φωνάξατε, κύριε διευθυντά; -Τι να σε κάνω εσένα;
-Τον διαχειριστή μου θέλω. -'Οπου να 'ναι έρχεται.
'Ερχεται; Να γκρεμοτσακιστεί να έρθει αμέσως!
(τηλέφωνο) Εμπρός; Μάλιστα, ο ίδιος.
Το ξέρουμε, κύριοι και αναγνωρί- ζουμε τις υποχρεώσεις μας.
Εντός των ημερών, ο λογαριασμός σας θα τακτοποιηθεί.
(τηλέφωνο) Εμπρός; Μάλιστα, ο ίδιος.
Το ξέρουμε ότι είστε τράπεζα. Ακούστε, κύριε διευθυντά...
η επιχείρησή μου δεν πρόκειται να καταχραστεί τα χρήματά σας.
Εντός των ημερών, ο λογαριασμός σας θα τακτοποιηθεί.
Τι να κάνετε; Υπομονή!
Πού βόσκεις, βρε; Δεν ακούς που σε φωνάζω;
-Ξελαρυγκιάστηκα! -Κι εγώ ξεχεριάστηκα να πληρών.
Από το πρωί κάνω πληρωμές. Πιά- στηκε το χέρι μου να μετράει.
-250 χιλιάρικα πλήρωσα. -Πού τα έδωσες;
Εκεί που τα χρωστούσαμε. Η βιομηχανία μας καθυστερεί λίγο...
αλλά τα πληρώνει όλα μαζεμένα.
-Α, βέβαια! 'Ολοι πληρώνονται εδώ. -Κι όλα εδώ πληρώνονται.
Και τα δώρα και τα μπουζούκια και τα κότερα και οι μπουτίκ.
Τον κακό σου τον καιρό. Τι χρωστάμε στους κυρίους;
Να φέρει αμέσως τα βιβλία του για να δούμε τι μας χρωστάτε.
Δεν χρειάζονται βιβλία, κύριοι. Τα ξέρω απ' έξω και ανακατωτά.
Σε σας, κύριε Καψοκέφαλε, η εταιρία μας οφείλει 68,561 ...
-...και δέκα. -'Ασε το δέκα. Στρογγυλά νούμερα.
Γιατί να του φάμε την δεκάρα; Εμείς είμαστε αξιοπρεπή εταιρία...
-...που μας βγάζουν το καπέλο. -Βεβαίως! Αυτό να λέγεται.
-Το δικό μου τιμολόγιο ίδιο είναι; -Ίδιο και χειρότερο.
Σε σας, κύριε Μουρίκη, οφείλουμε 78,788 και ογδόντα.
Αυτή τη στιγμή στο ταμείο δεν υπάρχει ούτε ζωγραφιστή δεκάρα.
Ε, όχι. Τουλάχιστον να μας δώσετε κάτι έναντι.
-Κάτι θα υπάρχει απέναντι. -Απέναντι το μόνο που υπάρχει...
είναι το καφενεδάκι του μπάρμπα Φανούρη.
Αν θέλετε, πηγαίνετε να πιείτε ένα καφεδάκι της παρηγοριάς...
και την άλλη βδομάδα, τα ξαναλέμε.
-Αυτό είναι απαράδεκτο. -Δεν είναι δυνατόν...
άλλοι να πληρώνονται και άλλοι να μην παίρνουν ούτε δραχμή.
Αν δεν με πληρώσετε τώρα, θα δια- μαρτυρήσω τις συναλλαγματικές σας.
Αν μου το κάνετε αυτό, θα πέσω στην θάλασσα να πνιγώ.
Σας λέμε, δεν υπάρχει δραχμή. Τι θέλετε να πάρετε;
-Το πόμολο του χρηματοκιβωτίου; -Να δούμε το χρηματοκιβώτιο.
-Μάλιστα, να δούμε. -Να δείτε, ρε!
Αφού είστε άπιστοι Θωμάδες, ελάτε να δείτε.
-Κάνε πέρα. -'Οχι, απαγορεύεται.
Εδώ είναι τα μυστικά της επιχειρήσεως.
Κάνε πέρα. Καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται.
-Φοβάται. -Να το! Κάποιο λάκκο έχει η φάβα.
Στο χωριό σου την φάβα την έβα- ζες μέσα στο χρηματοκιβώτιο;
-Είναι φως φανάρι. Ψεύδεται. -Ο Λαμπιρίκος δεν ψεύδεται ποτέ!
Αίσχος! 'Εξω βρε! Απολύεσαι!
Οι κότες μου!
Θα μας φάνε οι κότες!
Προσωπικό! Συλλάβετε τις κότες!
Φωνάξατε, κύριε διευθυντά;
Οι κότες της θείτσας μου!
Ωχ το κεφαλάκι μου.
Παναθεμά τον! Κοτέτσι το 'κανε το γραφείο μου.
-Θα μας φάνε οι κότες εδώ μέσα. -'Ελα, μην κάνεις έτσι.
-Ωχ το κεφαλάκι μου. -Να σας φέρω ένα ποτηράκι νερό;
'Οχι, παιδί μου. Τι θέλετε εδώ βρε; Γρήγορα στις δουλειές σας.
Βρήκατε την ευκαιρία να το σκάσετε. Πού είναι αυτός ο βλάκας;
Εδώ είμαι. Σκάστε, σεβασμός.
-Τις συνέλαβα. -Πάλι με τις κότες μπροστά μου;
'Εξω, απολύεσαι! 'Ελα εδώ, πού πας;
-Να απολυθώ. -Σκασμός!
Δώσ' τις κότες και περίμενε.
Δώσ' τες στον μπάρμπα Αναστάση να τις βοσκήσει να φάμε κάνα αβγό.
'Αντε όλοι στις δουλειές σας.
Καλώς τες! Καλημέρα σας.
-Ψώνισες κότες; -Του κυρίου Κωστάκη είναι.
Εξαιτίας τους έγιναν μαλλιά κουβάρια πάνω.
-Τι έγινε; -Τα έβαλε με τον Κωστάκη.
Αμάν πια αυτοί οι δυο. Σαν τον σκύλο με την γάτα τρώγονται.
-Ποιος είναι αυτός ο Κωστάκης; -Ο ταμίας και διαχειριστής μας.
Πάμε επάνω.
-Θα μου το πληρώσεις αυτό. -Για στάσου, Λαμπιρίκο.
Εμείς δεν ήρθαμε εδώ για να δώσουμε αφορμή για φασαρίες.
Τι φταίει το παιδί; Εμείς ξέρουμε ότι σκίζετε για την επιχείρηση.
Ξέρετε πόσες φορές μ' έχει απολύσει; Είκοσι μια.
-Ε, όχι κι έτσι. -Μ' έχει καταντήσει καρδιακό.
-Εγώ σου λέω να γκαρίζεις όλη μέρα; -Σκασμός! Είσαι αυθάδης!
'Ετσι μιλάνε στο αφεντικό, βρε;
Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα; Ποιος φωνάζει; Ο Αποστολάκης.
-Και ποιος ακούει; Ο Κωστάκης. -Το ξέρω, Κωστάκη μου.
-Πώς είστε, δεσποινίς Αλίκη; -Καλά, ευχαριστώ.
-Τι τρέχει πάλι; -Βρήκατε την ώρα να 'ρθειτε.
-Τι θέλετε; -Τίποτα. Περαστικοί ήμασταν...
και είπαμε να σου κάνουμε μια επισκεψούλα.
'Ολα τα 'χαμε, οι επισκεψούλες μας λείπανε.
'Ολο γκρίνια είσαι πια.
Μην τον παρεξηγείτε τον μπαμπά. Δεν είναι κακός, φωνακλάς είναι.
Εδώ μέσα είμαι για κλάματα. Τις προάλλες που κατέβηκα...
στο εργοστάσιο να δω για τις υπερωρίες...
μου πέταξαν ένα καλαπόδι στο κεφάλι.
Και τι καλαπόδι! 46 νούμερο. Σαν την μύτη του κυρίου.
Σας παρακαλώ, κύριε, μην προσβάλλετε την μύτη μου.
-Μην θίγετε τον αρραβωνιαστικό μου. -Αρραβωνιαστικός είναι αυτή η μύτη;
-Μάλιστα. Τι είπατε; -Τίποτα. Ζωή σε λόγου σας.
-Να τον χαίρεστε. -Τι θα γίνει με μας, Λαμπιρίκο;
Να πάτε στο καλό και να 'ρθειτε την άλλη βδομάδα.
-Σίγουρα πράγματα; -Σιγουρότατα.
'Αμα δεν είμαι σε θέση να πλη- ρώσω τρία γραμματιάκια, τι να πω;
Να δέσω μια κοτρόνα στο λαιμό μου και να πάω στο Φάληρο να πνιγώ.
-'Αντε στο καλό, παιδιά. -Γεια σου.
-Γεια σας, μαντάμ. -Στο καλό, κύριε Κοψοκέφαλε.
Καψοκέφαλος.
Γεια σου, Κωστάκη. Γεια σας, δεσποινίς.
Δεν φτάνει που δεν τον πληρώνου- με, τον λες και Κοψοκέφαλο.
-Ε, καλά τώρα. -Σ' το έχω πει χίλιες φορές.
Είναι ο δερματέμπορος Καψοκέ- φαλος. Πολλά λεφτά.
Κι αν τον πληρώναμε κι εμείς, θα 'χε ακόμα πιο πολλά.
Τι συμβαίνει; Η επιχείρηση έχει οικονομικές δυσχέρειες;
Καλέ, τι σαχλαμάρες είναι αυτές; Το εργοστάσιο είναι βράχος.
-'Ετσι δεν είναι, Κωστάκη; -Και τι βράχος! Βραχόβραχος!
-Τότε, γιατί; -'Ενα μικρό στριμωγματάκι έχουμε.
-Δηλαδή; -Εσύ σκας γάιδαρο!
Κάτι καθυστερήσεις πληρωμών, αλλά σε λίγες μέρες θα ανασάνουμε.
Διότι, αύριο κιόλας, ο Κωστάκης θα πάει μια βόλτα στις επαρχίες...
και θα κάνει εισπράξεις από τους πελάτες μας.
Ο Κωστάκης δεν θα μπορέσει. Θα πάει σπιτάκι του. Απολύθηκε.
'Ελα, ρε σαχλαμάρα. 'Ολα τοις μετρητοίς τα παίρνεις.
-Τσιγαράκι; -Αρχίσαμε και δωροδοκίες, έτσι;
Δωροδοκίες και καλοπιάσματα επειδή φεύγω.
-Θα σου πω καμιά κουβέντα. -Για πες την να δούμε.
-Πολύ με ζορίζεις. -Σουτ! Μην μου κακομιλάς εμένα...
γιατί θα φύγω. Δεν θα πάω πουθενά.
'Οχι, Κωστάκη. Με συγχωρείς. Δεν θα σου κακομιλήσω ποτέ.
Φέρε τις καταστάσεις, να δούμε τι μας χρωστάνε οι πελάτες μας.
-Δεν χρειάζεται. -Τα ξέρεις απ' έξω όλα αυτά;
Βέβαια τα ξέρω απ' έξω. Το μυαλό μου είναι αριθμομηχανή.
Κιαπούρογλου Κομοτηνή, τιμολόγιο 301 ...
67, 603 και εβδομήντα.
ΧαΪβανίδης Ξάνθη, τιμολόγιο 302...
73,502 και δέκα.
Κουμπουράκος Γύθειο, τιμολόγιο 212...
7 1 ,602 και ογδόντα.
Σύνολο...
(ήχος αριθμομηχανής)
213, 506 και ογδόντα.
Μπράβο!
(μουσική)
Κάτια μου, να τους χαίρεστε. Πολύ ταιριαστό ζευγάρι.
Και με φινέτσα. Ο γιος μου σπούδασε στα μεγαλύτερα κολέγια της Αγγλίας.
Το ξέρουμε. 'Ισως μάλιστα να άξιζε για καλύτερη νύφη.
Η Αλίκη μου αρέσει και ο Λαμπιρί- κος την έχει προικίσει πολύ καλά.
-'Οχι και τόσο καλά. Για πρόσεξε. -Τι θες να πεις;
'Ακουσα ότι το εργοστάσιο κινδυ- νεύει να βγει στο σφυρί.
-Ο Λαμπιρίκος έχει στενοχώριες. -Θα το εξετάσω αυτό.
-Τι λέτε εσείς εδώ; -Τίποτα. Καμαρώνουμε τα νιάτα.
Αλήθεια, Φλώρα, πού είναι ο άντρας σου;
-Μήπως είναι στενοχωρημένος; -Μια χαρά είναι ο άνθρωπος.
Επάνω είναι. Πάω να τον φέρω.
'Αντε, ρε Κωστάκη. Πού σ' έστειλα; Στον Βόρειο Πόλο;
'Η το κάνεις επίτηδες για να μ' εκνευρίσεις;
Πού είναι η γραβάτα μου; Τώρα την κρατούσα.
Πάρε τηλέφωνο, στείλε τηλεγράφη- μα να μάθω πόσα εισέπραξες.
-Μου 'πρηξες το συκώτι! -Κύριε, μονολογούτε;
Ναι, ρε, μονολογούμαι. Εσύ τι θες;
Τίποτα. 'Ηρθα να σας πω τι μεγάλη επιτυχία που έχει το πάρτι μας.
Θεότρελη! 'Ολα τα 'χει η Μαριορή, ο φερετζές της λείπει.
Καλά λένε ότι είσαι γρουσούζης και ανάποδος.
Τον κακό σου τον καιρό! Εγώ είμαι γρουσούζης, βρε;
-Για πάψτε! Θα μας ακούσει ο κόσμος. -Αυτηνής να τα λες.
Μαρία, πήγαινε σε παρακαλώ έξω να σερβίρεις.
-Μάλιστα, κυρία. -'Αντε ντε.
'Ελα, Απόστολε, γιατί αργείς τόσο πολύ; Σε ζητάνε.
-Τι να με κάνουν; -'Αρχισαν κιόλας να κουτσομπολεύουν.
Θα χαρούν πάρα πολύ να χαλάσει ο αρραβώνας της κόρης μας.
-Δεν πάνε να κουρευτούν ολοι; -Ο Γιώργος είναι πολύ καλό παιδί.
-Και από μεγάλη οικογένεια. -Προικοθήρας είναι.
Κι αυτός και η μάνα του. Κι αν θες να ξέρεις...
η δική μου οικογένεια ήταν μεγα- λύτερη. Η μάνα μου είχε 1 4 παιδιά.
-Ναι, αλλά περπατούσαν ξυπόλητα. -Η μεγαλομανία σου θα σε φάει.
-Ο πατέρας του ήταν εφοπλιστής. -Κι έφαγε τα καράβια στα ζάρια.
-Πάμε. Αλλά όχι μ' αυτά τα μούτρα. -Γιατί; Τι έχουν τα μούτρα μου;
Δεν θέλω να καταλάβουν τις οικονομικές μας στενοχώριες.
-Τι θες να κάνω; -Να είσαι πιο χαρούμενος.
-'Ετσι; -'Οχι έτσι. Πιο γελαστός.
Ε, πες το ντε από την αρχή. 'Ετσι;
-'Οχι έτσι. Πιο πολύ. -'Ετσι;
Κάπως έτσι. 'Αντε, πάμε.
Να ο συμπέθερος.
Σιγά, μην σπρώχνεις.
-Γέλα! -Πιάστηκε η μασέλα μου.
-Καλησπέρα, συμπεθέρα. -Καλώς τον συμπέθερο.
-Πώς είστε; -Μια χαρά είμαι.
-Ευχαριστημένος φαίνεστε. -Δεν με βλέπετε; Γελάω ολόκληρος.
-Θα πηγαίνουν καλά οι δουλειές. -Δεν θα πει τίποτα! Πρίμα.
-Λεφτά με το τσουβάλι. -Λεφτά να φάνε και οι κότες.
Χαίρω πολύ. Δεν θέλω του Γιώργου μου να του λείψει τίποτα.
-Είναι πολύ καλομαθημένος. -Μην τσιμπάς!
Εγώ είμαι πολύ καλομαθημένος. Τα θέλω όλα μου.
Δηλαδή, αν ήμουν φτωχή δεν θα με ήθελες;
Δεν λέω αυτό, αγάπη μου, αλλά δεν μπορώ να ζήσω στην μιζέρια.
-Και δεν λογαριάζεις την αγάπη; -Η αγάπη είναι πολύ ντεμοντέ.
Το παν είναι το χρήμα. Κατάλαβες;
Κατάλαβα. Εμείς του δίνουμε τα ωραία μας λεφτά...
κι αυτός τα πετάει σε πάρτι και σε γλέντια.
Αυτό δεν μπορεί να πάει έτσι. Πρέπει να του σφίξουμε τα λουριά.
-Πώς τα πάτε; -Ευχαριστούμε που μας καλέσατε.
-Τιμή μου, κύριε Κοψοκέφαλε. -Καψοκέφαλος. Είναι από την κάψα.
-Γιατί είμαι φωτιά και λάβρα. -Δηλαδή, είστε επικίνδυνος.
-'Ετσι λένε. -Πώς σας φαίνεται το πάρτι μου;
'Ολα είναι θαυμάσια και ωραία, αλλά πιο όμορφη είστε εσείς.
-Με κολακεύετε. -Είναι η πραγματική αλήθεια.
Είστε μια γυναίκα γοητευτική.
-Πώς τα λέτε; -Τα πιστεύω, γι' αυτό τα λέω.
-Τι λέτε εσείς εδώ; -Εδώ μου έλεγε περί...
-...της ΕυρωπαΪκής καταστάσεως. -Πείτε τα. Εγώ σας αφήνω.
-Πώς τα πάμε; -Δεν τα πάμε καθόλου καλά.
-Γιατί; Τι εννοείτε; -'Οτι αντί να κάνετε οικονομίες...
για να πληρώνετε τα χρέη σας, εσείς τα σκορπάτε ασυλλόγιστα.
Αυτά δεν μπορώ ν' ακούω. Τι χαλάμε; Μερικά χιλιαρικάκια.
Χιλιάρικο από 'δω, χιλιάρικο από 'κει, να οι πιστωτές.
'Ακου, Λαμπιρίκο, αν δεν μας πληρώσεις μες στην βδομάδα...
όπως υποσχέθηκες, θα σε κηρύξουμε σε πτώχευση.
'Οχι, για όνομα του Θεού! Μην μου το κάνετε αυτό, παιδιά!
Μην με στενοχωρείτε. Θα με πάρετε στον λαιμό σας.
Εχω στείλει τον Κωστάκη στην επαρχία, να μαζέψει λεφτά.
Θα σας πληρώσω αμέσως. Σήμερα, αύριο, θα 'ρθει.
(μουσική)
-Στόλη μου, ήρθε ο Κωστάκης. -Αλήθεια; Τι σας έλεγα;
Λεφτά με ουρά. Πάμε.
-Καλώς τον Κωστάκη μας. -Τον στύλο του εργοστασίου μας.
Τι βλέπω; Πάλι ουίσκια; Πάλι έξοδα; Πάλι γλέντια;
Μικροπραγματάκια. Τι έπαθες εσύ; Τούρκεψες;
-Τι είναι αυτό το φέσι που φοράς; -Αυτό το φέσι που βλέπεις...
είναι με την σημασία του. Μου το φόρεσαν στην Κομοτηνή.
Μην μου λες τέτοια. Πάμε στο γραφείο να μου τα πεις.
-Πόσα έφερες; -'Αμα σου πω πόσα έφερα...
θα αγκομαχήσεις σαν τραίνο στην ανηφόρα.
-Μην μου λες τέτοια. Θα σε φάω. -Πάλι τις αγριάδες άρχισες;
Στόλη μου, μην φωνάζεις. Για όνομα του Θεού! Ψυχραιμία.
-Τι ψυχραιμία; Φέρε την βαλίτσα. -'Ασε κάτω την βαλίτσα.
Ακούς η άλλη, ψυχραιμία; Δεν θέλω συστάσεις, κυρά μου.
Ορίστε. Εγώ τον έστειλα για λεφτά κι αυτός έφερε σώβρακα.
-'Ασε κάτω το σώβρακο. -Λέγε γρήγορα πού είναι τα λεφτά.
-Πόσα σου 'δωσε ο Κιαπούρογλου; -Γρόσι.
-Απουσίαζε στην Μέκκα. -Τι να κάνει στην Μέκκα;
-Να προσκυνήσει. -Χριστός κι Απόστολος.
-Ο ΧαΪβανίδης στην Ξάνθη; -Παντρεύτηκε και σ' έναν μήνα...
-...τρελάθηκε από κρεβατομουρμούρα. -Φωτιά και αστροπελέκι!
-Ο Πονηρίδης στην Κοζάνη; -Πότε τον είδες τελευταία φορά;
-Πριν τρεις μήνες. -'Ηταν και η τελευταία.
Τη μέρα που πήγα, ήταν στο γή- πεδο. 'Επαιζε ο Ολυμπιακός Κοζάνης.
-'Εχασε και τον έβγαλαν τέζα. -Περονόσπορος έπεσε στους πελάτες;
Μέγας είσαι Κύριε! Καλά, ο Κουμπουράκος στο Γύθειο;
-Αυτός παραλίγο να μας πληρώσει. -Γιατί παραλίγο;
Μόλις μπήκα στο γραφείο, ανοίγει το συρτάρι, πιάνει τα λεφτά...
κι εκείνη τη στιγμή θυμήθηκε ότι τον είχε στραβοκοιτάξει κάποιος.
-Πότε; -Πριν είκοσι χρόνια.
Μανιάταρος με τα όλα του. Με αγριοκοίταξε, φοβήθηκα...
κλείνει το συρτάρι, διπλοκλειδώ- νει, αρπάζει την κουμπούρα...
κι όσο τον είδες εσύ, τον είδα κι εγώ. Κυνηγιούνται στον Ταϋγετο.
Πω πω! Λαχτάρα! Ο Μανολικάκης στην Κρήτη;
-Κρήτη γιοκ. Δεν πήγα. -Στην Κρήτη δεν πήγες;
-Είναι ο καλύτερος πελάτης μας. -Σε παρακαλώ, μην φωνάζεις.
'Ακου, μην φωνάζω. Πόσα μάζεψες απ' όλους;
-Τριάντα χιλιάδες. -Και εμείς πόσα θέλουμε...
-...για να μην βουλιάξουμε; -Πεντακόσιες τριάντα χιλιάδες.
Πω πω λαχτάρα! Πού έχει θάλασσα πλατιά;
-Τι να την κάνεις την θάλασσα; -Να δέσω μια κοτρόνα στον λαιμό...
-...να πέσω να πνιγώ. -'Ελα και θα σου ανέβει η πίεση.
-Το βρήκα! -Δικό μου είναι. Τώρα μου 'πεσε.
'Οχι, βρε! Σωθήκαμε. Βρήκα μια καταπληκτική ιδέα.
-Καμιά βλακεία θα πεις πάλι. -'Οχι. Είναι καταπληκτική ιδέα.
-Πες την. -Τώρα που θα φύγει η χλεμπάγια...
θα πάρουμε και την Αλίκη και θα πάμε όλοι μαζί στα μπουζούκια.
-Αυτή είναι η ιδέα; -'Οχι. Εκεί θα σας την πω.
(μουσική + τραγούδι)
Εβίβα!
-Θα μας μεθύσεις εσύ! -'Ολο κάτω.
'Αντε άλλο ένα!
(μουσική + τραγούδι)
'Αντε άλλο ένα!
-Δεν θα μας πεις την ιδέα σου; -Μετά το τραγούδι.
-Μ' έσκασες, καημένε. -Δεν σκας εσύ.
Γκαρσόν, άλλο ένα μπουκάλι ουίσκι, παρακαλώ.
(μουσική + τραγούδι)
(χειροκροτήματα)
-'Ελα, πες μας την ιδέα σου τώρα. -Α, μάλιστα. Σγούψτε!
Ακούστε...
για να δούμε άσπρη μέρα στο εργοστάσιο...
-...πρέπει να πνιγείς. -Ευχαρ... Τι είπες, βρε;
Μην φωνάζεις. Να δέσεις μια κοτρό- να και να φουντάρεις στην θάλασσα.
-Τι είναι αυτά που λες; -Τρελάθηκες;
Για να δεις πόσο σ' αγαπάω, εγώ θα σε σκοτώσω.
-Αλήθεια λες να πνιγώ; -Αλήθεια, αλλά ψεύτικα.
Α, ψεύτικα!
Ακούστε το σχέδιό μου.
(μουσική)
Καταλάβατε τώρα;
Γι' αυτό πήρες την φωτογραφική και την άφησες στο αμάξι;
Θα σου τραβήξω κάτι φωτογραφίες που θα βουίξει όλη η Ελλάδα!
Ρε, Κωστάκη, αρχίζω να σε θαυμάζω!
Είναι καταπληκτική ιδέα.
-Ο Θεός μου την κατέβασε. -Γέλια που θα κάνουμε!
-Αρχίζω να γελάω από τώρα. -Κι εγώ!
Πόσες μέρες θα μείνω πεθαμένος;
Μέρες; Τρελάθηκες; Μήνες! Δύο μήνες.
Θα τακτοποιήσω πρώτα όλες τις εκκρεμότητες...
και μετά θα σε αναστήσω σαν τον Λάζαρο.
-Είσαι μεγαλοφυία. -Δεν βαριέσαι!
Αρχίζει να ξημερώνει. Πάμε να φύγουμε.
Εσείς πάρτε ταξί για το σπίτι και εμείς πάμε για φουντάρισμα.
(μουσική)
-Έτοιμος; -Έτοιμος.
-Γύρνα. -Πώς είμαι; Καλός είμαι;
Φίνος είσαι! Μια στιγμή.
Όχι έτσι. Χαρούμενος θα πνιγείς; Σήκωσε την κοτρόνα να φαίνεται.
Πάρε τώρα λυπημένο ύφος. Όχι έτσι. Λυπημένο ύφος!
-'Οπως όταν πληρώνεις χρέη. -Α, ξέρω, ξέρω!
Άντε, γρήγορα. Θα πέσει η πέτρα και θα μου σπάσει τα πόδια.
Ακίνητος!
Μισό λεπτό! (φταρνίζ εται)
Αυτό ήταν! Έλα.
Κώστα, έτσι και πετύχουμε, θα σου κάνω αύξηση.
-Τώρα τι κάνουμε; -Πάρε χαρτί και μολύβι...
και γράψε την τελευταία σου επιστολή.
-Έτοιμος είσαι; -Ναι.
Δεν αντέχω άλλο.
Με έπνιξαν τα χρέη.
Πάω κι εγώ να πνιγώ στον πάτο της θάλασσας.
Συγχωρήστε με, Λαμπιρίκος.
Ωραίο είναι. Πώς το σκέφτηκες;
-Τώρα τι κάνουμε; -Τώρα θα μπεις στο κότερό σου.
Έλα εδώ, περίμενε να σου πω τι θα κάνεις.
Θα πας να κρυφτείς σ' ένα μέρος που δεν ξέρει ούτε ο διάολος.
-Ξέρεις τέτοιο μέρος; -Ναι, ξέρω ένα.
Ωραία. Θα πας να κρυφτείς εκεί με το κότερό σου.
Και θα βγεις το βράδυ να μας τηλεφωνήσεις. Κρυφά.
Και θα ΄ρθουμε εμείς να σε πάρουμε πολύ κρυφά.
Πρόσεξε καλά! Μην πνιγείς και σε χάσουμε στ' αλήθεια.
Τι λέει, ρε παιδιά; Βρε, εγώ είμαι θαλασσόλυκος.
Ναι, στην Σικελία θα σε βρούμε.
Σώπα, μην κάνεις έτσι. Μπορεί να κάνεις και λάθος.
Δεν κάνω λάθος. Είναι όπως τα λέω.
Πάει το αφεντικούλι μου!
Κάτσε να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους.
Να τα βάλουμε. Γιατί να μην τα βάλουμε;
Πότε είδες τελευταία φορά το αφεντικό σου;
Χθες το βράδυ κι είχε τις μαύρες του.
Μου μπήκαν ψύλλοι στα αφτιά και με γαργαλούσαν κιόλας.
Δηλαδή, μόλις έφυγε από το πάρτι άρχισες να ψάχνεις στην παραλία;
Ναι. Πήγα πρώτα εκεί που δένει το κότερό του, αλλά έλειπε.
Κι ήταν στημένη αυτή η μηχανή πάνω στον τρίποδα.
Δεκαπέντε χιλιάδες την αγόρασε ο σπάταλος.
Κι αυτό το σημείωμα. Διαβάστε να δείτε τι λέει.
Τι λέει;
Δεν αντέχω άλλο. Με έπνιξαν τα χρέη.
Πάω κι εγώ να πνιγώ στον πάτο της θάλασσας.
Συγχωρήστε με, Λαμπιρίκος.
-Πάει, πάει! -Δεν πάει πουθενά.
Ένας άνθρωπος που πάει να πνιγεί δεν βγάζει ποτέ φωτογραφίες.
Βγάζει! Εμένα μου το 'χε πει μια φορά στο εργοστάσιο.
Άμα βαρεθώ την ζωή μου, θα δέσω μια κοτρόνα στο λαιμό...
θα βγάλω και φωτογραφίες για να με θυμούνται...
κι ύστερα θα φουντάρω στην θάλασσα για να πνιγώ.
Λαμπιρίκος; Μήπως είχε λάβει μέρος σε ιστιοπλοΪκούς αγώνες;
Τον περιμέναμε να βγει στην Καστέλλα...
κι αυτός βγήκε μετά από 5 μέρες στην Σικελία.
Αστυφύλαξ! Δώσε μου την μηχανή.
Να εμφανιστεί αμέσως αυτό το φιλμ.
Αστυφύλαξ, κάνει 15,000. Να μου την ξαναδώσει πίσω.
-Τι είναι, παιδί μου; -Η εφημερίδα σας.
Α, ευχαριστώ πάρα πολύ. Κι όποιος καλέσει, έχω σπουδαία δουλειά.
Πω πω!
Δώστε μου τον κύριο Μουρίκη.
Ναι; Έλα. Είδες την εφημερίδα;
Διάβασες;
Ναι, φοβερό.
Δεν έπρεπε να τον στριμώξουμε τόσο πολύ με τις συναλλαγματικές.
Τι; Έχεις τύψεις; Αμ, εγώ;
Για σκέψου την οικογένειά του.
Άντε, ζωή σε λόγου μας.
Από 'δω.
Με το μαλακό!
Πολύ βαρύ, βρε αδερφέ μου. Μας έπεσαν τα πάκια.
Είναι περσικό το χαλί. Πάρτε αυτά. Γεια σας.
-Μπαμπά; -Αφεντικό; Μέσα είσαι;
Αμ, πού; Έξω είμαι; Ανοίξτε, θα σκάσω!
Ρε, παιδιά, σαν σάντουιτς με λουκάνικο δεν είναι;
Ιδού η Κλεοπάτρα εμφανίσθηκε ενώπιον του Καίσαρος!
Θα σε σκοτώσω! Απολύεσαι!
Έλα, μπαμπά, μην φωνάζεις.
Εσείς φταίτε που τον αφήσατε να με τυλίξει.
Εμείς φταίμε ή το ουίσκι που μας πότισε;
-Εγώ για το καλό σας το έκανα. -Μας μπέρδεψες άσχημα, Κωστάκη.
Μην στενοχωριέστε, εγώ πάλι θα σας ξεμπερδέψω.
Γιατί με τύλιξες στο χαλί;
Έτσι θα γλιτώσουμε απ' αυτούς που χρωστάμε και μας κυνηγάνε.
-Κοίτα εδώ, κούκλος είσαι. -Πω πω, ρεντίκολο έγινα.
-Μαρία! -Η Μαρία λείπει στην θεία της.
-Τι την θες την Μαρία; -Να μου φέρει το κουστούμι.
-Να πάω στο εργοστάσιο. -Τρελάθηκες;
Θα πας στο εργοστάσιο, πεθαμένος άνθρωπος;
-Ούτε η Μαρία πρέπει να σε δει. -Γιατί να μην με δει;
Θα νομίζει ότι βρικολάκιασες και θα πέσει ξερή.
Κατάλαβέ το, Αποστόλη μου. Για όλους είσαι πεθαμένος.
Μόρτο, καπίτο;
Δηλαδή, θα μείνω πεθαμένος για όλη μου την ζωή;
Θα μείνεις για λίγο μέχρι να τακτοποιήσω τα χρέη...
και μετά θα σε ξαναζωντανέψω.
Πω πω λαχτάρα!
(κουδούνι) Ωχ, κουδούνι!
-Η Μαρία θα 'ναι. -Πήγαινε κρύψου.
-Δεν πάω πουθενά. -Αφού είσαι πεθαμένος.
-Τι άσχημα που μπλέξαμε. -Ο Θεός να βάλει το χέρι του.
Πάω να ανοίξω εγώ.
(πένθιμη μουσική)
Τα συλλυπητήρια μας!
-Ευχαριστώ. -Μερσί.
-Υπομονή, κυρία Λαμπιρίκου. -Υπομονή!
-Αυτά έχει η ζωή. -Μας βρήκε μεγάλο κακό.
Καταλαβαίνουμε την θέση σας. Γι' αυτό ήρθαμε.
Ήρθατε όμως πολύ αργά. Σας τα έλεγα ότι ήταν ευαίσθητος.
-Δεν έπρεπε να τον πιέσετε. -Υπομονή, Κωστάκη μου.
Τι υπομονή, Τρίο Κιτάρα; Υπάρχει υπομονή σ' αυτά τα πράγματα;
Τι θα γίνουν τώρα αυτές οι αθώες υπάρξεις; Κοιτάξτε τις.
Μην κοιτάτε εμένα. Αυτές κοιτάξτε.
Τις είδατε; Μπράβο.
Άφησε μάνα ορφανή και χήρα κόρη.
Κόρη ορφανή και χήρα μάνα.
Δεν έπρεπε να τον ζορίσετε. Του φερθήκατε άκαρδα.
-Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε. -Ναι, εμείς τι θα κάνουμε;
Που δεν υπάρχει πεντακοσάρικο ούτε για μνημόσυνο.
Μου το δίνετε; Δεν έχω μαντήλι.
Αχ, δεν έπρεπε να μου το κάνεις αυτό, Στόλη μου!
Να, παλαβή!
Που με άφησες μόνη και απροστάτευτη.
-Μην κάνεις έτσι, καλέ μαμά. -Πώς να μην κάνει έτσι;
Τώρα που τα πράγματα είναι τόσο δύσκολα οικονομικώς.
Κωστάκη, μην σε απασχολεί το οικονομικό ζήτημα.
Κύριοι, τα πορτοφόλια σας!
Ευχαριστώ πάρα πολύ.
Σας παρακαλώ.
Μπράβο! Οι καλοί φίλοι στην ανάγκη φαίνονται.
Κι όσο για τις συναλλαγματικές, θα τις κρατήσουμε.
-Στην ανάγκη, θα σας τις χαρίσουμε. -Ευχαριστούμε πάρα πολύ.
Πού είσαι, Αποστόλη, να δεις τους φίλους σου;
Σ' τα έλεγα εγώ. Πνίξου να δούμε μια άσπρη μέρα.
Έπρεπε να πνιγεί για να δούμε ποιοι είναι οι αληθινοί του φίλοι.
-Κυρία μου, φεύγουμε. -Να πάτε στο καλό.
-Και σας ευχαριστούμε πολύ. -Κυρία μου, δεσποινίς μου.
Ευχαριστούμε για την χειρονομία. Άντε τώρα στο καλό.
-Να βγω; -Έλα, μπαμπά, βγες.
-Τι έγινε; Πόσα αφήσαν; -Χιλιάρικα. Πολλά χιλιάρικα.
Σώπα! Λες να 'χει δίκιο ο Κωστάκης;
Είναι φοβερός, μπαμπά μου. Να δεις που θα τα καταφέρει.
Λες; Για να δούμε.
Ιδού ο αφεντικός σας.
Εσείς τον φέρατε σ' αυτή την θέση.
Του μαυρίσατε την ψυχή, την καρδιά και τα συκώτια...
κι επήγε και φούνταρε στην θάλασσα.
(φωνές διαμαρτυρίας)
Εμείς φταίμε. Όλοι φταίμε. Μία εσείς με τις υπερωρίες σας
κάτι αυτοί που μας χρωστάνε και δεν μας τα δίνουνε
κάτι τ' άλλο, κάτι το 'να, του την φορέσαμε την κοτρόνα!
-Και τώρα τι θα γίνει; -Θα σας πω εγώ τι θα γίνει.
Η τεθλιμμένη γυναίκα του αφεντικού μας...
που στόμα είχε και μιλιά δεν είχε...
ανέθεσε σε μένα την διεύθυνση του εργοστασίου.
(χειροκροτήματα) Μπράβο!
Θέλω δουλειά από 'δω και πέρα.
Για να μην μείνουμε στον δρόμο, θέλω δουλειά.
Ο καθένας στο πόστο του.
Και δεν θέλω κουτσομπολιά και τσιγαράκια.
Όποιον βρω να τεμπελιάζει, θα του ρίξω καλαποδιά.
Και τι καλαποδιά! Εξήντα νούμερο!
(τηλέφωνο)
Α, εσύ είσαι, μαμά; Τι συμβαίνει;
Η Μαρία είδε τον πατέρα σου στην κουζίνα.
Μόλις τον είδε, έβγαλε στριγκλιά κι έπεσε ξερή.
-Και τι έγινε; -Της είπα ότι ήταν η ιδέα της.
-Ελπίζω να το πίστεψε. -Α, ωραία, τα μπάλωσες.
Όχι, δεν θα αργήσω. Ναι, μαζί θα 'ρθουμε.
-Σε ποιον τηλεφωνούσες; -Στην μαμά.
-Πού να σ' τα λέω; -Τι έγινε;
Η Μαρία είδε τον μπαμπά στην κουζίνα.
Μη μου το λες! Άμα το διαδώσει, καταστραφήκαμε.
Μόλις τον είδε, έπεσε ξερή. Όταν συνήλθε, ήθελε να φύγει.
-Η μητέρα σου δεν τα μπάλωσε; -Ευτυχώς που τα μπάλωσε.
-Της είπε ότι ήταν η ιδέα της. -Και το πίστεψε;
-Το πίστεψε. -Τέτοιο χαζοπούλι που είναι.
-Κι ο πατέρας σου; -Ξανακρύφτηκε στο παραγκάκι.
-Δεν έπρεπε να ξεμυτίσει. -Τι ήθελες να κάνει;
Από την ημέρα που 'χες αυτή την καταπληκτική ιδέα...
όλο τον αφήνουμε νηστικό. Ούτε καφέ δεν του πηγαίνουμε.
Θα του πάρω ένα μπρίκι να φτιάχνει. Να μάθει ένα επάγγελμα.
(τηλέφωνο) Εμπρός; Ναι, μάλιστα.
Γύθειο; Κύριε Κουμπουράκο; Α, τα μάθατε;
Αφήστε τα, είμαστε για κλάματα. Ο μακαρίτης αυτοκτόνησε...
και αφήνει γυναίκα ορφανή και χήρα κόρη.
Είμαστε για κλάματα. Κι οι δυο μαθαίνουν ακορντεόν.
Γιατί; Γιατί αν δεν μας βοηθήσετε, θα πάνε να ζητιανεύουν.
Όλοι πρέπει να βοηθήσετε το εργοστάσιο.
Ορίστε;
Α, θα μας δώσετε παραγγελία; Ευχαριστούμε πάρα πολύ.
Μια στιγμή, να σημειώσω. Πάρε μπλοκ και χαρτί.
Εκατό ζευγάρια αντρικά, 42 μέχρι 44 νούμερο.
Εκατό ζευγάρια γυναικεία, 36 μέχρι 38 νούμερο.
Ξέφτερνα; Α, διάφορα.
Εκατό ζευγάρια παιδικά, νούμερο 46. Τι έκανε λέει;
Κυκλωπάκια γεννήθηκαν στο Γύθειο;
Α, 26! Με συγχωρείτε.
Και πενήντα ζευγάρια πισινά. Πισινά;!
Α, πάνινα είπατε. Ευχαριστούμε πολύ.
Ξέρετε, τώρα με τον θάνατο του μακαρίτη μας βγήκαν...
κάποιες υποχρεώσεις, ο μακαρίτης μας είχε αφήσει πολλά φέσια.
Με εκείνα τα καθυστερούμενα, τι θα γίνει;
Α, θα μας τα στείλετε αύριο το πρωί. Ευχαριστούμε πολύ.
-Λοιπόν, τι λες; -Είσαι καταπληκτικός.
Όχι, παίζουμε! (τηλέφωνο)
-Ορίστε; Ναι, λέγετε; -Ποιος είναι;
-Ο Κιαπούρογλου από Κομοτηνή. -Γύρισε από την Μέκκα;
-Έτσι φαίνεται. Τι να κάνω; -Παίξε την Ηλέκτρα.
-Εγώ είμαι. Η Ηλέκτρα. -Ποια Ηλέκτρα;
Η Αλίκη εννοώ. Είμαι τόσο ζαλισμένη που δεν ξέρω τι λέω.
Ο καημένος ο πατερούλης. Αδικοχαμένος πήγε.
Φρικτό, σας λέω. Και τώρα τι θα γίνουμε;
Αν δεν δουλέψει το εργοστάσιο, θα μείνουμε στους 5 δρόμους.
Είναι τρομερό σας λέω.
Μάλιστα. Μια στιγμή, να σημειώσω την παραγγελία.
Πάρε μπλοκ και γράφε.
Διακόσια ζευγάρια αντρικά, διάφορα νούμερα.
Εκατόν πενήντα παιδικά, διάφορα νούμερα.
Και διακόσια πενήντα γυναικεία, διάφορα νούμερα.
-Ξώφτερνα; -Ξώφτερνα;
Μάλιστα. Ξώφτερνα και γόβες.
Σας ευχαριστώ πολύ για το καλό που μας κάνετε.
Σώσατε μια οικογένεια από το βάραθρο της καταστροφής.
Ο Θεός να σας το ανταποδώσει. Σας ευχαριστώ.
-Λοιπόν, πώς σου φαίνομαι; -Έφαγες και την Συνοδινού.
Όχι, παίζουμε!
Πάμε σπίτι να ντερλικώσουμε, γιατί έχουμε πολλή δουλειά.
-Γεια σου, κυρ Αναστάση. -Στο καλό.
Τι έγιναν εκείνες οι κότες που σου εμπιστεύθηκα;
Οι κότες; Μυστήριο πράγμα. Εκείνη τη μέρα με τις φασαρίες...
τις πήρα πάνω στο σπίτι μου. Στον Λυκαβηττό, έχει καθαρό αέρα.
Άσε την πολυλογία. Μου τις φέρνεις αύριο.
-Και πού να τις βρω; -Τι έγιναν οι κότες; Πέταξαν;
Ξέρω 'γω; Φαίνεται ότι θα τις έφαγαν οι αλεπούδες.
Και πώς κατέβηκαν οι αλεπούδες από τον Λυκαβηττό; Με τελεφερίκ;
Τι να σου πω; Αλεπού θα τις έφαγε.
Πρώτη φορά βλέπω αλεπού με μουστάκια.
Α, με προσβάλλεις!
Πάμε, γιατί θα περιμένει ο μπαμπάς να του πεις τα νέα.
Αυτός ο γάιδαρος τα φταίει όλα.
Εγώ, ο Λαμπιρίκος, κατασκευαστής υποδημάτων...
και να μένω σ' αυτό το παραγκάκι λες και είμαι πρόσφυγας.
Δεν πιστεύω να 'χεις παράπονο. Σ' το στόλισα μια χαρά.
-Σαν παλιατζίδικο είναι. -Αυτά βρήκα, αυτά έβαλα.
Κι όλα αυτά επειδή είχε την ιδέα να με πεθάνει.
-Θα τον σκοτώσω. -Μην φωνάζεις.
-Θα μας ακούσει η γειτονιά. -Άσε με, με την γειτονιά.
Δυο μέρες μ' έχετε ταράξει της πείνας. Όλο με ξεχνάτε.
-Εντάξει, φάε τώρα. -Δεν θέλω τώρα. Δεν πεινάω.
-Φτιάξε μου το καφεδάκι μου. -Ανάποδε άνθρωπε!
Βλέπω τα άλλα αντρόγυνα και τα χαίρομαι.
Ο Σταυρόπουλος, απέναντι, κάθε πρωί φιλάει την γυναίκα του.
-Γιατί δεν κάνεις κι εσύ το ίδιο; -Βρε, άει παράτα με!
-Που θα φιλήσω την ξένη γυναίκα. -Είσαι εσύ ένας!
Όταν σου φέρνουν να φας, δεν πεινάς, κι όταν...
. . .πεινάω εσύ ξεχνιέσαι στο κουμ καν με τις φίλες σου.
-Άνθρωπος είμαι κι εγώ. -Εγώ δεν είμαι άνθρωπος;
Δεν θα τελειώσει αυτή η ιστορία; Θα τον σακατέψω.
-Ποιον; Τον Κωστάκη; -Ποιον άλλον;
Με έκανε να κυκλοφορώ στο σπίτι μου σαν φυγόδικος.
Πάψε και δεν ξέρεις τι λες. Είσαι αχάριστος.
Κοντεύει να εισπράξει όλα όσα μας χρωστάνε.
-Ποιος το είπε; -Η Αλίκη μου τηλεφώνησε.
-Δουλεύουν υπερωρίες. -Αμάν, τρελάθηκαν!
Τι θα γίνουν τόσα παπούτσια όταν περάσει η μόδα τους;
-Πάψε και τα έχει ήδη πουλήσει. -Σοβαρά; Σου το είπε η Αλίκη;
-Είναι σπουδαίος ο Κωστάκης. -Ναι. Εγώ πάντα το έλεγα.
Σαν παιδί μπορεί να κάνει καμιά παλαβομάρα, αλλά έχει μυαλό.
-Λοιπόν, πάω εγώ τώρα. -Μην αργήσεις το καφεδάκι.
Άμα δεν πιω καφέ, θολώνει το μυαλό μου και δεν ξέρω τι κάνω.
(μουσική)
-Τι είναι αυτό; -Κουδούνα.
(ήχος κουδούνας) Μπεεεε!
-Σ' αρέσει ο ήχος της; -Δεν καταλαβαίνω πώς θα γίνει.
-Αν το δεις, θα καταλάβεις. -Ο πατέρας θα γίνει θηρίο.
Είναι μονίμως θηρίο. Πάω για την εγκατάσταση.
-Τι κάνεις εκεί; -Τηλεγραφική εγκατάσταση.
Θα συνδέσω το λίβινγκ ρουμ με την παράγκα του Καραγκιόζη.
-Ποια παράγκα του Καραγκιόζη; -Θα δεις.
Κι αυτή η κουδούνα που κρατάς, τι είναι;
-Για τον μπαμπά είναι. -Χριστός και Παναγία!
Στον λαιμό θα του την κρεμάσετε;
-Όχι. Για σινιάλο είναι. -Μεγαλοφυής ιδέα.
Όλο ιδέες είναι, τρομάρα του.
Δεν θα του 'ρθει καμιά ιδέα να βγω από 'δω μέσα;
(θόρυβος)
Αλίκη; Ψιτ!
-Τι θες, καλέ μπαμπά; -Τι κάνει αυτός ο τρελός;
-Ηλεκτρική εγκατάσταση; -Κάτι ετοιμάζουμε για σένα.
-Τι σκαρφίστηκε πάλι; -Θα δεις.
Γιατί κρατάς κουδούνα; Θα μου την κρεμάσετε στον λαιμό;
-Θα σου εξηγήσουμε σε λίγο. -Όλο μυστήρια είστε.
-Εντάξει. -Τα ψώνισες όλα;
-Όλα. -Ετοίμασε τώρα το τραπέζι.
Αυτός ο Βαγγέλης λέει ότι ησυχάσαμε πια από τις φωνές του.
-Από τις φωνές του; -Του κυρίου.
Από την ημέρα που φουντάρισε, ησύχασε η γειτονιά.
Μου είπε να μην σας το πω, αλλά εγώ σας το λέω.
-Ποιος είναι ο Βαγγέλης; -Ο μανάβης.
Το 'χε συνήθειο ο κύριος. Αν δεν έβριζε τον Βαγγέλη...
δεν πήγαινε στο εργοστάσιο.
-Πήγαινε τώρα να ετοιμάσεις. -Μάλιστα, κυρία.
-Α, δεν σας είπα και το άλλο. -Ποιο άλλο;
Χθες το βράδυ, παραλίγο να πάρω την βαλίτσα μου και να φύγω.
-Άκουσα πάλι την φωνή του. -Τι έλεγε;
Ρε γυναίκα, κάνε πιο πέρα που απλώθηκες σ' όλο το κρεβάτι!
Είδες, παιδί μου; Έτσι φώναζε 5 χρόνια που ήμασταν παντρεμένοι.
Τώρα να δούμε τι θα κάνει; Θα φωνάζει;
(ήχος κουδούνας)
Απαιτώ αυτή η κουδούνα να φύγει από 'δω μέσα!
Τι έχει η κουδούνα; Γυαλιστερή γυαλιστερή είναι.
-Σου ζήτησα γυαλιστερή κουδούνα; -Ε, να σου φέρουμε αγυάλιστη.
Μπαμπά, σε παρακαλώ, μη φωνάζεις.
Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Αν μας πάρουν χαμπάρι...
-. . . χαθήκαμε. -Βουλιάξαμε!
Δεν είναι τίποτα. Αφού μπήκαμε στον χορό, θα χορέψουμε.
Ωχ, τι τραβάς, φουκαρά Λαμπιρίκο;
-Από το κεφάλι σου τα τραβάς. -Όξω από την παράγκα, βρε!
Έχεις άδικο. Δεν μπορείς να βγαίνεις από 'δω μέσα, όποτε θέλεις.
-Θα βγαίνω με την κουδούνα; -Αναλόγως το πώς θα βαράει.
Αλίκη, πήγαινε να την βαρέσεις για να καταλάβει.
-Θα μου σφυρίξεις; -Θα σου σφυρίξω.
-Γιατί τρέχετε, δεσποινίς; -Τίποτα, Μαρία.
Αν τηλεφωνήσετε, μην αργήσετε.
Περιμένω τηλέφωνο από ξάδερφό μου. Έχει και μοτοσακό.
Δεν θα το κρατήσω πολύ. Πήγαινε τώρα στην κουζίνα.
Μάλιστα, δεσποινίς.
(σφύριγμα)
(κουδούνισμα)
-Τώρα τι κάνω; -Τώρα βγαίνεις.
Το ένα κουδούνισμα σημαίνει ότι δεν έχουμε επισκέψεις...
κι ότι λείπει και η Μαρία.
(σφύριγμα)
(δύο κουδουνίσματα)
-Τώρα τι κάνω; -Μένεις μέσα.
Δύο κουδουνίσματα θα πει...
ότι έχουμε κόσμο στο σπίτι ή ότι είναι εδώ η Μαρία.
Κατάλαβα. Δύο μέσα, δύο όξω.
Όχι. Δύο έξω, μία. . . Με μπέρδεψες και μένα.
Κάτσε να το βρω. Μία έξω, δύο μέσα.
Κατάλαβα. Μία έξω, δύο μέσα.
Στο εργοστάσιο πώς πάμε; Λεφτά υπάρχουν;
Από την ημέρα που έκανες μπουρμπουλήθρες...
-. . .έχουμε γεμίσει λεφτά. -Δώσ' μου ένα χιλιάρικο.
-Τι να το κάνεις εδώ μέσα; -Α, ναι. Πού πας;
-Να φάω. Ξελιγώθηκα στην πείνα. -Να περιδρομιάσεις εσύ.
Πες στην γυναίκα μου τον καφέ! Γρήγορα τον καφέ!
Θα μας ακούσουν. Θα γίνουμε ρεζίλι έξω. Πιο σιγά.
-Καλά, γρήγορα τον καφέ. -Θα σ' τον στείλω.
Α, ρε φουκαρά Λαμπιρίκο. Είχε δεν είχε ο παλαβός. . .
σ' την κρέμασε την κουδούνα.
Πεινάω σαν λύκος.
-Τι φαί έχουμε σήμερα; -Κεφτεδάκια με μπρόκολα.
-Πεθαίνω για μπρόκολα. -Εγώ δεν θέλω ούτε να τα βλέπω.
Γιατί δεν θες μπρόκολα; Τι σου έκαναν τα καημένα;
-Απλά δεν μου αρέσουν. -Μας τρέλανες στην οικονομία.
Με το τσιγκέλι σου βγάζουμε το κατοστάρικο.
Άκου μπρόκολα!
-Ένα νερό κυρά Βαγγελιώ. . . -Ξαδέρφη σου την έχεις. . .
την κυρά Βαγγελιώ και την τραγουδάς συνέχεια;
Τραγουδάω εξεπίτηδες για να ξεδίνει το μυαλό μου. Φοβάμαι.
-Τι φοβάσαι, Μαρία; -Αφού τον είδα, δεσποινίς.
-Σιγά μην σου μίλησε κιόλας. -Με το ίδιο του το στόμα.
Άντε ρε Μαρία, ακόμα να γίνει το φαί;
-Έτσι σου είπε; -Έτσι. Να, εκεί στην κουζίνα.
Το είπα σ' έναν ξάδερφο μου που κάθεται στις Τζιτζιφιές. . .
και μου είπε να πάω στον γιατρό.
Είναι επειδή τον σκέφτομαι πολύ τον κακομοίρη τον κύριο.
-Α, ήταν δηλαδή η ιδέα σου; -Έτσι λέει ο ξάδερφος.
(τηλέφωνο) Α, για μένα θα 'ναι.
Εμπρός; Εσύ είσαι, Μήτσο; Ο Μήτσος είναι.
Τι κάνεις, βρε ψυχή;
Άει να χαθείς, βρε. Με κάνεις και κοκκινίζω.
Ακόμα αυτός ο καφές.
Μωρέ τι μας λες; Άκου να σου πω. . .
εγώ βόλτα με το μοτοσακό δεν ξανάρχομαι. Δεν μπορώ.
Άκου να σου πω, Μήτσο. . .
(ένα κουδούνισμα) Έτσι μπράβο! Μία! Βγαίνω!
Πήγαινε να βαρέσεις δύο φορές μην βγει.
(δύο κουδουνίσματα) Φτου σου, αφιλότιμη!
Δεν ξανάρχομαι βόλτα που να χτυπιέσαι!
(ένα κουδούνισμα)
(δύο κουδουνίσματα)
Τώρα τι γίνεται; Βγαίνω ή μένω;
Άσ' το αυτό. Πρέπει να τραβάς κάτι για να τηλεφωνείς;
Πάρε με αύριο στο τηλέφωνο. Βρε, άντε κουρέψου!
Σώνει και καλά να με πάει βόλτα με το μοτοσακό.
-Γιατί δεν πήγαινες; -Καλύτερα να πάω με τον ξάδερφο. . .
από τις Τζιτζιφιές να με πάει και στον γιατρό.
Άντε βρε, ακόμα αυτός ο καφές;
-Α, μαμάκα μου! -Τι έπαθες;
-Η φωνή του κυρίου. Ακούσατε; -Όχι, δεν ακούσαμε τίποτα.
-Εγώ άκουσα. -Μην φωνάζεις. Ιδέα σου είναι.
Αφού άκουσα. Άντε βρε, ακόμα αυτός ο καφές;
-Ποιος θέλει καφέ; -Ο κύριος, καλέ κυρία.
Αφήστε με να φύγω. Δεν αντέχω άλλο.
Διαταράχτηκε το νευρικό μου τέτοιο!
-Μην μας το κάνεις αυτό. -Έλα, κοριτσάκι μου.
Πώς το λένε το τέτοιο μου που διαταράχτηκε;
-Το νευρικό σου σύστημα. -Ε, αυτό. Δεν αντέχω άλλο.
Έλα, Μαρία μου. Ησύχασε. Η ιδέα σου ήταν.
Αφού σ' το είπε και ο ξάδερφός σου από τις Τζιτζιφιές.
-Λέτε να είναι έτσι; -Έτσι είναι.
Μπορεί. (κουδούνι)
Κουδούνι! Πήγαινε ν' ανοίξεις.
Τι πάθαμε; Τον καφέ, μωρέ!
Ιησούς Χριστός νικάει και όλα τα κακά σκορπάει.
Ποιος να 'ναι τέτοια ώρα και μου κόβει και την όρεξη;
Περάστε.
Κυρία, ο κύριος Κοψοκεφάλας.
-Κυρία μου. . . -Καλώς τον κύριο Κοψοκέφαλο.
Δεν θ' ακούσω ποτέ εδώ σωστά το όνομά μου.
-Πώς είστε; Περάστε. -Ευχαριστώ.
Καθίστε. Πώς ήταν αυτό και μας θυμηθήκατε;
Θα σας πω. Ίσως να σας φανεί περίεργο, αλλά. . .
την απόφασή μου την πήρα κατόπιν ωρίμου σκέψεως.
-Μουσκέψεως είπατε; -Ωρίμου σκέψεως.
-Σας ακούμε. -Είμαι διατεθειμένος να βάλω. . .
κι ένα και δυο και τρία εκατομμύρια στο εργοστάσιο σας.
Πώς το 'πατε αυτό; Κι ένα και δύο και τρία εκατομμύρια;
-Μπορεί και τέσσερα. -Τα παιδιά του Πειραιά είναι;
Θα πήξουμε τον κόσμο στο παπούτσι. Μέχρι και οι γάτες θα φορέσουν.
Οι πληροφορίες μου λένε ότι το εργοστάσιο πάει πολύ καλά. . .
-. . .χάρη σε σένα. -Δόξα τω Θεώ.
-Έχεις ανεβάσει και την παραγωγή. -Δόξα τω Θεώ.
-Τι μισθό σου 'δινε ο Λαμπιρίκος; -5.000 κι αυτές με το ζόρι.
-Εγώ θα σου δίνω 15.000. -Χωρίς ζόρι, ε;
Χωρίς ζόρι. Θα ανορθώσουμε τα οικονομικά του εργοστασίου. . .
μια και καλή και θα γίνουμε όλοι μαζί μια οικογένεια.
-Δεν το κατάλαβα αυτό. -Τι εννοείτε, μια οικογένεια;
Δεσποινίς μου, το πράγμα είναι απλό, αλλά και έντιμο.
Ζητώ την κυρία Λαμπιρίκου εις γάμο.
-Τι; Τι; Τι; -Πώς είπατε;
Κουφάλογο είσαι; Ζητάει σε γάμο την μαμά σου.
Τιμή μας και καμάρι μας. Καμάρι μας και τιμή μας.
-Ήταν λιγάκι ξαφνικό. -Λοιπόν, τι λέτε;
-Τι να πούμε; -Ποιος ακούει τα γκαρίσματά του;
-Είπες κάτι, Κωστάκη; -Φτιάξτε εσείς τα προξενιά. . .
κι εγώ έρχομαι. Σε μισό λεπτό είμαι εδώ.
(μουσική)
-Πού είναι ο καφές, ρε; -Ποιος καφές;
-Μέσα έχουμε προξενιά. -Με ποιον;
Με τον Καψοκέφαλο. Αυτή τη φορά θα σε σώσω για τα καλά.
-Τι λες, ρε βλάκα; -Θα βάλει και δύο και τρία. . .
-. . . εκατομμύρια στην επιχείρηση! -Ο Καψοκέφαλος;
Και θα μου δώσει και 15.000 τον μήνα, όχι τις 5.000 που 'δινες εσύ!
Και πολλά σου δίνω! Σου πληρώνω το ΙΚΑ.
-Η Αλίκη τι λέει; -Τίποτα. Αυτή θα τον πάρει;
-Α, του γυάλισε η Μαρία. -Η γυναίκα σου του γυάλισε.
Τι είπες, βρε;!
-Αχάριστε! -Όξω βρε!
-Αυτό είναι το ευχαριστώ; -Βρε, όξω από 'δω μέσα!
Απολύεσαι, βρε! Ω ρε τι έπαθες, Λαμπιρίκο!
Παντρεύουν την γυναίκα σου!
-Τι έγινε; Τα κανονίσατε; -Θα μας αφήσει να το σκεφτούμε.
-Ήταν κάπως ξαφνικό. -Κεραμίδα δεν λες καλύτερα;
-Και πώς του 'ρθε εκείνου! -Ποιανού;
Της Μαρίας, ήθελα να πω.
-Αλήθεια, πού είναι η Μαρία; -Στον κήπο. Μαζεύει λουλούδια.
(τραγουδάει)
Ρε Μαρία, πού είναι αυτός ο καφές;
(κραυγή)
-Στο καλό να πάτε. -Γεια σας.
-Και να σας ξαναδούμε. -Αλίμονο!
-Και τώρα τι γίνεται; -Ξέρω κι εγώ;
-Τι τον ρωτάς; Εγώ θα σου πω. -Τι θα μου πεις;
Μια γυναίκα, δύο άντρες. Κομπολόι δίχως χάντρες.
-Κυρία! -Τι είναι καλέ;
Τον είδα! Τον πεθαμένο! Ολοζώντανο! Μου ζήτησε καφέ.
Ιδέα σου ήταν. Αν σε πάνε βόλτα με το μοτοσακό, θα σου περάσει.
Α, πα, πα! Δεν μένω άλλο εδώ. Είναι ο πύργος με τα φαντάσματα.
Τι γίνεται, ρε; Ακόμα αυτός ο καφές;
Τι γκαρίζεις, βρε παιδάκι μου;
Έφτασεεε . . .
Τώρα που θα 'ρθουν, καλύτερα να τους μιλήσεις εσύ, μαμά.
Ίδιος κι ο πατέρας σου. Δειλός και βλάκας σαν κι εσένα.
Ευχαριστώ, μαμά. Αχ, νάτες, έρχονται.
-Γεια σας. -Καλώς τες.
Πώς κι αυτό το ξαφνικό τηλεφώνημα;
Θέλαμε να σας δούμε για να σας μιλήσουμε για κάτι σοβαρό.
-Σοβαρό; -Πολύ σοβαρό.
-Σας ακούμε. -Καθίστε.
-Λοιπόν; -Η μαμά.
Αγαπητή μου Φλώρα, τα αισθή- ματά μας τα ξέρεις.
-Γνωριζόμαστε από παλιά. -Ναι, βέβαια.
-Η ζωή έχει τις απαιτήσεις της. -Τι θέλετε να πείτε;
Σε παρακαλώ, Αλίκη, άσε την μητέρα να μιλήσει.
Μήπως θέλει να πει ότι δεν μ' αγαπάς πια;
-Εγώ σε αγαπάω, αλλά. . . -Αλλά η ζωή έχει ανάγκες. . .
και θέλουμε να μάθουμε πώς πάει η πορεία του εργοστασίου.
-Πάει μια χαρά. -Τι σχέση έχει αυτό με εμάς;
Πώς; Μάθαμε τελευταία ότι περνάτε οικονομικές δυσχέρειες.
Και τι σημασία έχει αυτό; Εσύ μ' αγαπάς, δεν μ' αγαπάς;
-Δεν ξέρω. Η μαμά. -Άλλα μας είχατε υποσχεθεί. . .
-...κι άλλα βλέπουμε. -Αυτά που είπαμε ισχύουν.
-Δεν ισχύει τίποτα. -Δηλαδή, τι θέλετε να πείτε;
-Ότι διαλύεται ο αρραβώνας; -Μάλλον.
Μαμά, νομίζω ότι πρέπει να πηγαίνουμε.
Γεια σας.
Κι όμως, μαμά, την αγαπάω.
Πού πήγε το πενηνταράκι; Πού ταξιδεύει τώρα;
Πρέπει να ξανακάνω την πρόσθεση από την αρχή.
Ρε Κωστάκη, πώς έγινε έτσι το κεφάλι σου;
-Κουτούλησα σ' έναν τοίχο. -Μη χειρότερα! Πώς έγινε;
Σχεδιάγραμμα θέλεις; Άσε με στην ζοχάδα μου!
Καλά. Βάλε μια υπογραφή στο τιμολόγιο της Κύπρου.
-Ορίστε. -Εγώ πάω για φαγητό.
Στείλε μου λίγο ψωμοτύρι με τον προκομμένο τον Αναστάση.
-Τι είναι ρε, Μάο Μάο; -Πόσες να φτιάξουμε απ' αυτές;
-Εκατόν δεκατρείς. -Και η μονή;
Για κανένα κουτσό. Άσε με ήσυχο.
-Τι έπαθε το κεφάλι σου; -Με κουτούλησε ένας τοίχος.
Άντε φύγε από 'δω, μην σε δαγκώσω.
Καλά, κουτούλησα σ' έναν τοίχο. Έξω τώρα!
Όποιος με ξαναρωτήσει για το κε- φάλι μου, θα σπάσω το δικό του!
-Τι έπαθες; -Α, εσύ είσαι; Δεν αντέχω άλλο.
-Έχω παλαβώσει. -Το ίδιο λέει κι ο πατέρας.
Θα μας πάρει χαμπάρι η γειτονιά. Δεν σου κατεβαίνει καμιά ιδέα;
Έτσι όπως κατάντησε το κεφά- λι μου, τι ιδέα να κατεβάσω;
-Εσένα δεν σου κατεβαίνει ιδέα; -Έτσι όπως είμαι τώρα εγώ. . .
-..δεν έχω μυαλό να σκεφτώ. -Πώς να σου μείνει μυαλό;
Σ' το 'χει πάρει ο αρραβωνιαστι- κος σου, ο Μύτης.
Αυτοί έχουν πέραση. Όχι σαν εμάς που δουλεύουμε σα σκυλιά!
Αυτοί είναι γεννημένοι για να τρώνε τα έτοιμα.
-Τι θες να πεις; -Τίποτα.
Με τα νεύρα που έχεις εσύ, δεν είσαι για κουβέντα.
Κατάντησες σαν τον πατέρα. Κοίτα να σκεφτείς κάτι. . .
για να τον ξαναβγάλουμε, γιατί δεν μας βλέπω καλά.
-Κάτι θα σκεφτώ. -Το ψωμοτυράκι σου.
Κοίτα να κάνεις κουμάντο για να πάρω την άδειά μου.
Υπερκόπωση έπαθες να ανοιγοκλείνεις την πόρτα;
Θέλω να κάνω τον γύρο του κόσμου με σκάφος.
Θα γίνω κι εγώ διάσημος. Σαν τον Κλουδά.
Αν δεν μου φέρεις τις κότες, δεν έχει άδεια.
-Αφού οι αλεπούδες. . . -Έξω! Αλεπού!
Κλουδάς! Άκου Κλουδάς, το ραμολί!
-Το βρήκα! -Τι βρήκες;
-Την νεκρανάσταση του πατέρα! -Πώς, δηλαδή;
Θα πάρει το κρυμμένο κότερο και θα βγει στο Φάληρο.
-Και τι θα πει; -Ότι το μετάνιωσε.
Κι αντί να αυτοκτονήσει, έκανε τον γύρο της Μεσογείου.
Μεγαλοφυής ιδέα! Θα τρελαθεί ο πατέρας από την χαρά του.
Τρέξε σπίτι και πες του, πρώτον να σταματήσει τα γκαρίσματα.
Και δεύτερον, μέχρι αύριο να φυτρώσει γένια πέντε πόντους.
-Μα τι λες; Τρελάθηκες; -Έχεις δίκιο.
Τα γένια θα τα φροντίσω εγώ με ψεύτικα.
Πω πω! Πλάκα που θα γίνει. Θα γράψουμε. . .
ο Οδυσσεύς επιστρέφει στα καλαπόδια!
(χειροκροτήματα)
-Τώρα τι λες; -Είσαι καταπληκτικός.
Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα 'πιανε τόσο πολύ το κόλπο.
Είδες πώς το έχαψαν οι εφημερίδες;
Μόνο οι εφημερίδες; Όλοι το έχαψαν.
-Είσαι ευχαριστημένη; -Ευτυχισμένη.
-Μου λες αλήθεια; -Γιατί να σ' το κρύψω;
Χάρη σε σένα ξαναγίναμε πλούσιοι.
Κι από 'δω και πέρα θα πάνε όλα μια χαρά.
Δεν είσαι στενοχωρημένη που χώρισες με τον αρραβωνιαστικό;
Δεν είμαστε καλά. Ούτε θέλω, ούτε πρόκειται να τον ξαναδώ.
-Μου λες αλήθεια; -Αλήθεια.
-Μου το ορκίζεσαι; -Σ' το ορκίζομαι.
Φίλα σταυρό.
-Τώρα με κάνεις εσύ ευτυχισμένο. -Γιατί;
Γιατί, Αλίκη, ήθελα να σου πω από πολύ καιρό ότι. . .
-Κωστάκη; -Τι μου κάνεις, κυρά Φλώρα;
Αγαπημένοι μου φίλοι, για ελάτε πιο κοντά.
Για cοme here!
Όπως ασφαλώς θα ξέρετε, σας κάλεσα απόψε κοντά μου. . .
για να γιορτάσουμε την νεκρα- νάσταση του συζύγου μου. . .
ο οποίος, όχι μόνο δεν αυτοκτόνη- σε, όπως είχε αρχικώς αποφασίσει. . .
αλλά αντιθέτως, ανεδείχθη εις μέγαν θαλασσοπόρον. . .
εφάμιλλο του αρχαίου ημών προγόνου, Οδυσσέα Ανδρούτσου.
Όχι Ανδρούτσου. Σκέτο Οδυσσέας.
Και τώρα, υποδεχτείτε τον Σεβάχ τον Θαλασσινό.
Τον μέγα ήρωα! Τον Αποστόλη Λαμπιρίκο!
(μουσική + χειροκροτήματα)
Τι να σας πω; Έπηξα κλεισμένος δυο μήνες στην παράγκα.
-Ποια παράγκα; -Θέλει να πει, στο κότερο.
Είναι λιγάκι ζαλισμένος και δεν ξέρει τι λέει.
Ναι, τον ζαβλάκωσε η αλμύρα της θάλασσας.
Πολλή αλμύρα, ρε παιδιά. Αλλά τέλος πάντων.
Λοιπόν. . .
Ο. . .
-Ο. . . -Άσ' το, ρήτορα. Θα τα πω εγώ.
Θα σας τα πω εγώ που τα ξέρω καλύτερα από πρώτο χέρι.
-Ναι, πες τα εσύ καλύτερα. -Κυρίες και κύριοι. . .
ο Αποστόλης ο Λαμπιρίκος, από μικρός αγαπούσε την θάλασσα. . .
κι εις την αυτήν υπάρχοντα. Μαρίδες, καλαμαράκια. . .
καβουρομάνες, μπαρμπούνια με μουστάκια, γαλέο με σκορδαλιά. . .
Ναι, ρε παιδιά! Τρελαίνομαι για γαλέο σκορδαλιά.
Αλλά όχι με πατάτα. Με ψωμί μαύρο.
Τελείωσε! Και συνεχίζω.
Από μικρός ήθελε να γίνει ναυτικός και καπετάνιος.
Η μοίρα τα 'φερε ανάποδα. Κι αντί να γίνει ναυτικός. . .
έγινε παντοφλάς. Τιμή του και καμάρι του.
Διότι, από παντοφλάς με καροτσάκι στην οδό Αθηνάς. . .
Τρία τάλιρα το ζευγάρι!
να γίνει εργοστασιάρχης υποδημάτων.
Χειροκροτήστε!
Και τώρα ερχόμαστε στο μεγάλο κατόρθωμα.
Στο σπάνιο αυτό κατόρθωμα της θαλασσοπνιγής του.
Τι να σας πει ο σεμνός αυτός ανθρωπος;
Τι να πιάσει και τι να αφήσει; Για τα σκυλόψαρα που. . .
τον κυνηγούσαν και ήθελαν να του φάνε τα κουπιά;
Ή για τον άνεμο που φυσούσε και τον πήγαινε με την όπισθεν;
Χειροκροτήστε!
Κοιτάξτε τον! Θαυμάστε τον! Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας!
Με συγχωρείτε, άλλο ήθελα να πω. Αυτός είναι ο Λαμπιρίκος.
Το ευγενές τέκνο της Κοντοβάζαινας.
Αλλά. . .
Πού πας; Έλα εδώ, Κώστα!
Ξέρεις τι λέω; Ότι είσαι κι εσύ ένα κούφιο πλουσιοκόριτσο.
Άλλα λες κι άλλα κάνεις. Δεν άξιζαν οι θυσίες που έκανα.
Τι είναι αυτά που λες στην μνηστή μου;
Σκάσε κι εσύ ρε μύτη! Προικοθήρα!
-Κώστα, τι είναι αυτά που λες; -Φεύγω. Δεν θα με ξαναδείς ποτέ.
-Κώστα! Κωστάκη! -Κωστάκη!
(μουσική + τραγούδι)
(χειροκροτήματα)
-Σκέτο κουνέλι είμαι. -Καλά λες.
-Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό. -Δεν μπορούσα.
Τσαντίστηκα όταν την είδα να μιλάει με τον Μύτη.
Και πριν δυο λεπτά έλεγε ότι δεν θέλει να τον ξαναδεί.
-Μα τόσο πολύ την αγαπάς; -Ψοφάω, δεν το καταλαβαίνεις;
-Από πότε; -Από την πρώτη μέρα που την είδα.
-Και δεν μου 'χες πει τίποτα. -Δεν το 'χα πει σε κανέναν.
-Ούτε σ' αυτήν; -Ούτε σ' αυτήν.
-Είσαι κόπανος. -Είμαι κόπανος.
-Τότε, τι σου φταίει το κορίτσι; -Μου φταίει.
Δεν το κατάλαβε ότι τα 'κανα όλα γι' αυτήν; Για ποιον τα 'κανα;
Για τον πατέρα της, τον γορίλα ή για την μάνα της, την παρτιζάνα;
-Ο νους της είναι όλο στα πάρτι. -Εγώ ένα ξέρω να πω.
Πως και ο Λαμπιρίκος και η Φλώ- ρα και η Αλίκη σε αγαπάνε.
Σαχλαμάρες! Τώρα αυτοί θα πίνουν στην υγεία του κορόιδου.
Ούτε στην γειτονιά του ήξεραν τίποτα, ούτε πουθενά αλλού.
-Πού πήγες, βρε Κωστάκη; -Καλά, θα τον βρούμε.
Μην κάνεις έτσι. Δεν άνοιξε η γη να τον καταπιεί.
Δεν έπρεπε να μου το κάνει αυτό. Τον αγαπούσα σαν παιδί μου.
-Ναι, αλλά τον κατσάδιαζες. -Άλλο το 'να, άλλο το άλλο.
Γιατί, ρε Κωστάκη; Έτσι κάνουν στον Λαμπιρίκο;
Φεύγουν και του αφήνουν την κουδούνα;
Μην συγκινιέσαι τώρα που είσαι από το ναυτικό σου αγώνισμα.
-Πιες το χαμομηλάκι σου. -Δεν θέλω χαμομηλάκι.
-Εγώ θέλω τον Κωστάκη. -Κι εγώ θέλω τον Κωστάκη.
-Εσύ γιατί τον θέλεις; -Γιατί τον αγαπάω!
Σκάσε μωρή! Με τρόμαξες!
-Εσύ γιατί κλαις; -Μου 'ρθε!
Όπως σου ήρθε, να σου φύγει. Σκασμός!
Δεν θα ξημερώσουμε με την κουδούνα. Φέρ' την.
Άσε την κουδούνα, γιατί θα γίνουμε από δεκαοχτώ χωριά!
(τραγούδι)
Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά!
Ο σορόπιας!
Μωρή, για σένα έρχεται;
Όχι, καλέ. Σε μένα έρχονται με μοτοσακά.
-Φλώρα; -Δεν θα 'μαστε καλά!
-Τότε, για σένα. -Μα τι λες καλέ μπαμπά;
Για σένα έρχεται! Εγώ το κατάλαβα από την αρχή!
Τώρα θα του δείξω εγώ!
(φωνές)
Πάλι εδώ ήρθες να τινάξεις την μυγδαλιά σου ρε;
Εμένα εδώ μου αρέσει, ρε φαλακράκια!
-Ε, να, λοιπόν! -Ωχ!
-Τον πέτυχα! -Με σκότωσες, κακούργε!
-Τον σκότωσες τον άνθρωπο. -Λες; Για πάμε να δούμε.
Τι το 'θελα το σημάδι; Λες να τον σκότωσα;
Κακό που πάθαμε!
Λες να τον σκοτώσαμε;
Να τος, εδώ είναι. Λες να τον σκότωσα;
-Σαν σκοτωμένος φαίνεται. -Για γυρίστε τον.
-Να δούμε ποιος είναι. -Εγώ φοβάμαι.
Μην φοβάσαι. Δεν είναι τίποτα. Για γύρισέ τον εσύ.
Ο Κωστάκης!
Αναίσθητος είναι. Μαρία, τρέξε να φέρεις τον αιθέρα.
Αυτός ήταν ο κανταδόρος; Πού να το φανταστώ;
Κωστάκη μου;
Μπαμπά μου, τι του κάναμε;
Έλα, μπαμπά. Κάνε κάτι να τον συνεφέρουμε.
Καλά, παιδί μου. Κάτι θα κάνω.
(ήχος κουδούνας)
-Για ποιον χτυπάει η κουδούνα; -Για σένα, Κωστάκη μου.
Το κατάλαβα ότι είμαι μακαρίτης. Πού βρίσκομαι;
-Στην αγκαλιά μου. -Στον Παράδεισο.
-Στην αγκαλιά ενός αγγέλου. -Παραμιλάει το κακόμοιρο.
Κι εσύ καλός άγγελος φαίνεσαι. Αλλά προτιμάω τον ξανθό.
-Μ' αγαπάς, ξανθέ μου άγγελε; -Σ' αγαπώ, Κωστάκη.
-Πολύ; -Πολύ.
Ε, τότε, φίλησέ με.
Τι ωραία που είναι στον Παράδει- σο! Ξαναφίλησέ με.
-Κωστάκη; -Α, ο Βελζεβούλ!
Δεν είμαι ο Βελζεβούλ. Ο Λαμπιρίκος είμαι.
-Το αφεντικό σου, Κωστάκη. -Όχι. Είσαι ο Βελζεβούλ.
-Ύπαγε εις το πυρ το εξώτερο! -Δεν είσαι χτυπημένος;
Όχι. Ψέματα το 'κανα για να δω αν μ' αγαπάτε.
Σ' αγαπάμε, ρε παλιοτόμαρο! Σ' αγαπάμε!
-Και μου δίνεις την κόρη σου; -Τι είπες, βρε!
Την κόρη μου; Πάρ' την. Χαλάλι σου!
-Μπαμπά μου! -Υ ιέ μου, υιέ μου!
Αγάπη μου! Κωστάκη, πόσο καιρό μ' αγαπάς;
Πέντε χρόνια επί τριακόσια εξήντα πέντε. . .
χίλιες οκτακόσιες είκοσι πέντε και μία.
-Το μία τι είναι; -Το δίσεκτο.
Έκτακτα! Αριστούργημα!
Την Κυριακή θα δώσω ένα πάρτι για τους αρραβώνες σας. . .
-. . .που θα χαλάσει κόσμο! -Κομμένη! Τέρμα τα έξοδα!
Την Κυριακή θα δώσει πάρτι που θα χαλάσει το σύμπαν!
Εγώ, ο Απόστολος Λαμπιρίκος, πληρώνω!
Λαμπιρίκο, πες αλεύρι. Η κουδούνα σε γυρεύει!
Υποτιτλισμός ΛΙΑΝΑ ΔΟΥΜΟΥ ΛΙΑΚΑ
Dνd Αuthοring www.νideοpress.gr